نه اينكه دوستان صميمى خود را در آنجا نشناسند ، بلكه مخصوصا « دوستانشان را به آنها نشان مىدهند در عين حال هر كس گرفتار كار خويشتن است » ( * ( يُبَصَّرُونَهُمْ ) * ) ( 1 ) . مساله اين است كه هول و وحشت بيش از آن است كه بتواند به ديگرى بينديشد . و در ادامه همين سخن و ترسيم آن صحنه وحشتناك مىافزايد : وضع چنان است كه « گنهكار دوست مىدارد فرزندان خود را در برابر عذاب آن روز فدا كند » ( * ( يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيه ) * ) . نه تنها فرزندانش بلكه دوست دارد « همسر و برادرش را نيز بدهد » ( * ( وَصاحِبَتِه وَأَخِيه ) * ) . و همچنين فاميل و قبيله اى كه به آن تعلق داشت و از او حمايت مىكرد « ( * ( وَفَصِيلَتِه الَّتِي تُؤْوِيه ) * ) . « بلكه تمام كسانى را كه در روى زمين هستند همگى را فدا كند تا مايه نجاتش شود » ( * ( وَمَنْ فِي الأَرْضِ جَمِيعاً ثُمَّ يُنْجِيه ) * ) .

--> ( 1 ) با اينكه « حميم » در هر دو مرحله به صورت مفرد است دو ضمير موجود در « يبصرونهم » به صورت جمع آمده زيرا معنى جنسى دارد .